Δημοσιεύματα

agriniopress.gr – Δεκέμβριος 2016

http://www.agriniopress.gr/η-παραολυμπιονίκης-δήμητρα-κοροκίδα

Η Παραολυμπιονίκης Δήμητρα Κοροκίδα στο Δημοτικό Σχολείο Θυάμου

Στο Δημοτικό Σχολείο Θυάμου του Δήμου Αμφιλοχίας, βρέθηκε την Παρασκευή το μεσημέρι 2 Δεκεμβρίου, η παραολυμπιονίκης κ. Δήμητρα Κοροκίδα. Η κ. Κοροκίδα επισκέφτηκε το Σχολείο μετά από πρόσκληση του Συλλόγου Διδασκόντων, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίας (3 Δεκεμβρίου).

Την παραολυμπιονίκη υποδέχθηκε η δασκάλα του Σχολείου κ. Νεκταρία Στούκα, ενώ υπήρχε ταυτόχρονη διαδικτυακή σύνδεση (μέσω Skype) με το Δημοτικό Σχολείο Παπάδοςτης Μυτιλήνης τους μαθητές και τον διευθυντή κ. Δ. Ζορμπά όπου συμμετείχαν στην εκδήλωση. Διαδικτυακό χαιρετισμό, απεύθυνε με συγκίνηση και ο διευθυντής του Σχολείου κ. Χρήστος Δρίβας, που για λόγους υγείας δεν μπόρεσε να είναι παρών. Καλωσόρισμα επίσης απεύθυναν ο Διευθυντής Αθμιας Εκπαίδευσης Αιτωλ/νιας κ. Χρ. Κολοβός, ο Σχολικός Σύμβουλος περιφέρειας Αμφιλοχίας κ. Δ. Ζησιμόπουλος, ο π. Γ. Τηγάνης και ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων κ. Ευγ. Καραγιώργος. Παρευρέθησαν επίσης ο αιρετός της ΠΥΣΠΕ Αιτωλ/νιας και η πρόεδρος ΚΕΚΑΔΑ κ. Φρειδερίκη Λαμπράκη.
Η κ. Δήμητρα Κοροκίδα με το παράδειγμα της ζωής της έδωσε ένα μήνυμα αισιοδοξίας ότι και οι μεγαλύτερες δυσκολίες, όταν υπάρχει θέληση και τόλμη μπορούν να ξεπεραστούν. Εξήγησε στα παιδιά πόσο σημαντικό είναι να αντιμετωπίζουν ισάξια τα άτομα με αναπηρία, να μη καταπατούν τα δικαιώματά τους και να σέβονται τη διαφορετικότητα. Ανέφερε επίσης ότι πρέπει να δεχόμαστε τα προβλήματά μας, να μην τα κρύβουμε, για να μπορέσουμε να τα λύσουμε.
Εξήγησε επίσης ότι οι Παραολυμπιακοί αγώνες δείχνουν την απίστευτη δύναμη της ψυχής και της θέλησης που είναι ικανή να υπερνικήσει τα φυσικά εμπόδια, αποδεικνύοντας ότι κανένα εμπόδιο δε μπορεί να σταματήσει τον άνθρωπο, αν ο ίδιος πιστεύει στις ικανότητές του.
Στη συνέχεια η κ. Κοροκίδα συνομίλησε με τους μαθητές για τις απορίες τους γύρω από τα παραολυμπιακά αθλήματα, για το πως είναι η καθημερινότητα τους και έμεινε έκπληκτη, με το πόσο ενημερωμένοι ήταν οι μικροί μαθητές του ορεινού αυτού χωριού. Οι μαθητές δημοτικού και νηπιαγωγείου υποδέχτηκαν θερμά την κ. Κοροκίδα, με δώρα και ένα αυτοσχέδιο ποίημα το οποίο της αφιέρωσαν.
Η εκδήλωση έκλεισε με πλούσιο μπουφέ, που προσφέρθηκε σε όλους τους παρευρισκόμενους.
*Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία.


artagoal.gr – Δεκέμβριος 2016

http://www.artagoal.gr/content/vraveytike-i-paraolympionikis-dimitra-korokida

Βραβεύτηκε η Παραολυμπιονίκης Δήμητρα Κοροκίδα

Σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο, βραβεύτηκε η αρτινή Παραολυμπιονίκης Δήμητρα Κοροκίδα.

Στην εκδήλωση ήταν προγραμματισμένο να βραβευτεί και ο Θανάσης Μπαράκας, όμως δεν μπόρεσε να παραστεί, και έτσι βραβεύτηκε μόνο η χάλκινη Παραολυμπιονίκης του Ρίο, Δήμητρα Κοροκίδα. Στην εκδήλωση παρέστησαν ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καλλίνικος, ο Δήμαρχος Αρταίων Χρήστος Τσιρογιάννης, οι αντιδήμαρχοι Μιχάλης Βλάχος, Άννα Κουτρούμπα, Γιώργος Πανέτας και Χριστόφορος Σιαφάκας, εκπρόσωποι σωματείων και εκπαιδευτικών, καθώς και αρκετοί πολίτες που θέλησαν να δουν από κοντά μια σπουδαία αθλήτρια. Απηύθυναν σύντομους χαιρετισμούς Πρόεδροι και εκπρόσωποι σωματείων, και μίλησαν ο Συντονιστής Διευθυντής ΜΕΘ Γ. Ν. Άρτας Χριστόδουλος Ναθαναήλ, καθώς και η Ενδοκρινολόγος Μαρία Κραβαρίτη. Η σημερινή μέρα επελέγη για τη βράβευση, καθώς η 3η Δεκεμβρίου έχει οριστεί Παγκόσμια Ημέρα Ανθρώπων με Αναπηρία.


Dokari (dokari.gr) – Νοέμβριος 2016

Δήμητρα Κοροκίδα: «Μια ή δυο θέσεις πιο ψηλά στο Τόκιο»

http://www.dokari.gr/stiles/synenteyxeis/42882-dimitra-korokida-mia-i-dyo-theseis-pio-psila-sto-tokio

Συνέντευξη στην Χριστίνα Μουλά

Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στη σφαιροβολία, με επίδοση 4.28 μ. στους παραολυμπιακούς αγώνες του Ρίο. Και πλέον, δεν μας το κρύβει, βάζει πλώρη για Τόκιο με στόχο μια από τις δύο πρώτες θέσεις… Γνωρίστε, λοιπόν, την Δήμητρα Κοροκίδα, μέσα από τη συνέντευξή της στο Dokari.gr.

Σφαίρα, δίσκος, ακόντιο και πρωτιές σε παγκόσμιο επίπεδο. Πες μας δυο λόγια για τα συναισθήματά σου την ώρα που αγωνίζεσαι.

Γενικά είμαι άνθρωπος που καθετί που βιώνει το νιώθει έντονα. Πριν αγωνιστώ έχω άγχος και ενθουσιασμό γιατί θέλω πολύ να πετύχω τον στόχο μου, όμως μόλις ξεκινήσει ο αγώνας μου, μόλις δηλαδή ανέβω στην ειδική καρέκλα από την οποία πραγματοποιώ τις ρίψεις, τα ξεχνώ όλα, ηρεμώ και επικεντρώνομαι σε αυτό που πρέπει κάνω.

Θα μας… συστήσεις τις δύο γάτες σου;

Οι δύο γάτες μου είναι το Γατάκι και η Φάτσα. Είναι και οι δύο θηλυκές, ταρταρούγες και με πολύ καλό χαρακτήρα. Η Φάτσα ως μικρότερη (σχεδόν 5 μηνών) είναι πιο δραστήρια και ταλαιπωρεί λίγο το Γατάκι καθώς θέλει συνέχεια να παίζει. Το Γατάκι είναι ήσυχο και καλόβολο, απλά λίγο πιο δυσκίνητο αφού της αρέσει το φαγητό και αυτό φαίνεται και από τη σιλουέτα της!

Γιατί είναι η Ιαπωνία ο προορισμός των ονείρων σου;

Μέσα από την ενασχόλησή μου με τις ασιατικές πολεμικές τέχνες γνώρισα την Ιαπωνία και από την πρώτη στιγμή με μάγεψε. Αρχικά με εντυπωσίασε το μοναδικό φυσικό τοπίο με τις θεαματικές λίμνες, τα ορεινά χωριουδάκια, τους ξύλινους παραδοσιακούς ναούς και τις πανέμορφες ανθισμένες κερασιές. Στη συνέχεια ταίριαξα με την φιλοσοφία του Zen, δηλαδή την κατάσταση κατά την οποία μέσα από το διαλογισμό βρίσκει κανείς την ηρεμία. Επίσης μου αρέσει πολύ η ιαπωνική κουζίνα και το σούσι!

Η απόφαση της ενασχόλησης με το ποδήλατο και της συμμετοχής σου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα με χειρήλατο πώς προέκυψε;

Το καλοκαίρι του 2013, μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου όπου κατέκτησα το ασημένιο μετάλλιο στο ακόντιο, ανακοινώθηκαν τα αγωνίσματα του στίβου που θα περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμα των Παραολυμπιακών Αγώνων του 2016. Το ακόντιο βγήκε από την κατηγορία μου και έμεινε μόνο η σφαίρα και αυτή όμως με ερωτηματικό καθώς δεν ήταν σίγουρο ότι θα είχε αρκετές συμμετοχές. Τότε λοιπόν αποφάσισα να ξεκινήσω την ποδηλασία, αρχικά ως plan B για πρόκριση στους Παρολυμπιακούς Αγώνες όμως αργότερα εξελίχθηκε σε κάτι πραγματικά πολύ συναρπαστικό για μένα. Ακόμα και τώρα, που έχω αφοσιωθεί στο στίβο, συνεχίζω να κάνω ποδήλατο καθώς με βοηθά να βελτιώνω την καρδιοαναπνευστική αντοχή μου και μου δίνει τη δυνατότητα να αλλάζω παραστάσεις συμμετέχοντας σε αγώνες δρόμου ή ποδηλασίας σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Αν ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα σε ποιον ή ποιους θα το έστελνες και τι θα του(ς) έλεγες;

Θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα στους συνανθρώπους μου με αναπηρία. Η λέξη αναπηρία δεν πρέπει να μας φοβίζει και να αποσιωπάται όπως και ο άνθρωπος με αναπηρία δεν πρέπει να κρύβεται και να διστάζει να διεκδικήσει μια καλή και ποιοτική ζωή. Η συμβουλή μου είναι να βγουν έξω από το σπίτι, να κάνουν όνειρα και πράγματα που θα τους δώσουν χαρά και ικανοποίηση, να είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας και να ζήσουν τη ζωή τους με πάθος. Το έχω πει στο παρελθόν και το ξαναλέω! Μην απογοητεύεστε περιμένοντας να αλλάξουν τα πράγματα γύρω σας (κοινωνία, κράτος, κατεστημένο) πάρτε εσείς την κατάσταση στα χέρια σας και οργανωθείτε, βρείτε κι άλλους ανθρώπους που έχουν κοινά όνειρα και αξίες με εσάς και ενωθείτε! Η ζωή είναι όμορφη και η διαφορετικότητα αποτελεί κομμάτι της.

Η Samsung στέκεται δίπλα σας και στηρίζει την προσπάθειά σας. Θεωρείς πως μέσω της πρωτοποριακής καμπάνιας της και το gnorisetous.gr βοήθησε στη διάδοση του παραολυμπιακού κινήματος;

Η Samsung κατάφερε μέσω της καμπάνιας της όχι μόνο να προβάλει στο ευρύ κοινό και να κάνει γνωστή την ύπαρξη του αθλητή με αναπηρία, αλλά εστιάζοντας στην προσπάθεια που καταβάλει και τις διακρίσεις που πετυχαίνει, να προκαλέσει το ενδιαφέρον και το θαυμασμό του κόσμου. Ο κόσμος μας γνώρισε και μας αναγνώρισε! Ήταν μια εξαιρετική δουλειά που σίγουρα βοήθησε σημαντικά στη διάδοση του παραολυμπιακού κινήματος στην Ελλάδα και χαίρομαι πολύ που συμμετείχα.

Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στην καθημερινότητά σου και σε σχέση με την προπόνησή σου και πώς πιστεύεις ότι μπορούν αυτές οι συνθήκες να βελτιωθούν;

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζω όντας σε αυτή τη θέση αφορούν κυρίως τη προσβασιμότητα σε δημόσιους χώρους και χώρους αναψυχής, τη δυσκολία να πάω μια βόλτα χωρίς βοήθεια, αφού τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα παγίδες και οι ράμπες, αν είναι σωστά φτιαγμένες, συνήθως μπλοκάρονται από αυτοκίνητα. Το ίδιο και στη προπόνηση, ειδικές πατέντες στα γυμναστήρια για να γυμναστούμε, αυτοσχέδιες ράμπες σε δημόσιους χώρους και βοήθεια από φίλους είναι απαραίτητα. Βασικά πάσχουμε από έλλειψη παιδείας όσον αφορά το θέμα της αναπηρίας και ο μόνος τρόπος για να διορθωθεί αυτό είναι η ενημέρωση και προβολή της διαφορετικότητας από τη μικρή ηλικία.

Επόμενος στόχος;

Ποιος άλλος από τους επόμενους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκυο το 2020, στοχεύοντας σε μία ή δυο θέσεις πιο ψηλά! Άλλα μέχρι τότε έχουμε πολλούς αγώνες και πολλή δουλειά να κάνουμε! Πέρα από αυτό όμως, θέλω να μπορώ να ασχολούμαι για πολλά χρόνια ακόμα με τον αθλητισμό και με την προσπάθειά μου να εμπνέω τους ανθρώπους γύρω μου να κάνουν αυτό που αγαπούν.


«Κ» – Καθημερινή της Κυριακής – Νοέμβριος 2016



“People” – Νοέμβριος 2016


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δήμητρα Κοροκίδα: Ήταν “γραμμένο” να πάθω ό,τι έπαθα

της ΝΙΚΗΣ ΜΠΑΚΟΥΛΗ

14 ΝΟΕ. 2016

Η Δήμητρα Κοροκίδα έχει κατακτήσει 16 μετάλλια, συμπεριλαμβανομένου του χάλκινου στο Ρίο, ως αθλήτρια με αναπηρία. Έως τα 31, είχε πάρει κάποιες δεκάδες άλλα, στο taekwondo. Τότε ήταν που ένας οδηγός παραβίασε STOP και την άφησε παράλυτη. “Άλλαξε τη ζωή μου προς το καλύτερο”, λέει. Και το πιστεύει. Το πώς είναι όλη η ιστορία που δεν θα σε αφήσει ανεπηρέαστο.

Θα σου πω ακριβώς, πως έχει το πράγμα: ένα συννεφιασμένο πρωινό του Οκτώβρη, πήγαμε με τη Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου-Watkinson, τη φωτογράφο της 24Media, στο Χαλάνδρι για να συναντήσουμε τη Δήμητρα Κοροκίδα. Όταν φύγαμε από τη σχολή της (διδάσκει taekwondo) σίγουρα δεν ήμασταν οι ίδιοι άνθρωποι. Μολονότι δεν ευνοούσαν οι καιρικές συνθήκες -ξέρεις πώς επηρεάζει ο “μαύρος” ουρανός τις επιρρεπείς ψυχολογίες-, νιώθαμε μια αισιοδοξία.

Σαν να είχε ενισχυθεί η… υποψία πως για όλα τα προβλήματα υπάρχουν λύσεις, αρκεί να μην αφήνεις το “κουπί” που τραβά ο καθένας μας. Ναι, κάποιες φορές θα κουραστείς και θα το αφήσεις στην άκρη. Ναι, θα βγει από τα μύχια της ψυχής του ένα “γαμώτο”, αλλά όταν φτάνεις στο σημείο να καταλάβεις πως εσύ γράφεις τη συνέχεια της ιστορίας σου, όλα γίνονται πιο ξεκάθαρα ως προς το τι θες και μέχρι πού θα φτάσεις για να διεκδικήσεις τους στόχους σου.

Όχι τα όνειρα “γιατί αυτά κάποιες φορές είναι ουτοπικά” λέει η Δήμητρα, η οποία υπήρξε πρωταθλήτρια -εντός και εκτός συνόρων- στο taekwondo, πριν μείνει παράλυτη από το στήθος και κάτω, γιατί ένας οδηγός αυτοκινήτου αποφάσισε να παραβιάσει το STOP. Εκείνη κλήθηκε να επαναπροσδιοριστεί στα 31. Αλλά να μη στα λέω εγώ. Να στα πει εκείνη, που τα έζησε. Για αρχή, να γνωριστούμε.

Έμαθε από νωρίς να διεκδικεί ό,τι θέλει

“Όλα μου τα παιδικά χρόνια, τα πέρασα στα Γλυκά Νερά. Θυμάμαι όλα τα παιχνίδια στη γειτονιά, αλλά πιο πολύ θυμάμαι τα καλοκαίρια. Τότε που η μητέρα μου μας έβαζε -με την αδελφή μου, Ελένη- για ύπνο στις 2 το μεσημέρι και μας έλεγε “θα βγείτε έξω στις 17.00”. Αφότου έκλεινε την πόρτα του δωματίου, την “κοπανούσαμε” για να παίξουμε με τους φίλους μας και επιστρέφαμε στις 16.45… για να πάμε και επίσημα πια για παιχνίδι. Παίζαμε τα πάντα. Μπάσκετ -τότε η Εθνική είχε πάρει το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ-, ποδόσφαιρο, ό,τι παίζαμε τότε τα παιδιά στις γειτονιές”. Ως μαθήτρια ήταν επιμελής (“είχα διαβάσει όλα τα μαθήματα μέχρι το Σάββατο το πρωί, το αργότερο”). Γενικά, ήταν της οργάνωσης, του προγράμματος. “Αποέγινε” όταν ανακάλυψε το taekwondo.

“Τότε δεν είχαμε τη δυνατότητα να διαλέγουμε αθλήματα, όπως έχουν πλέον τα παιδιά. Αυτό που έγινε ήταν ότι μου άρεσαν πολύ οι ταινίες με τον Μπρους Λι. Κάποια στιγμή διαπίστωσα πως δεν μου άρεσε απλά αυτό που έβλεπα, αλλά ήθελα να το μάθω”. Διευκρινίζει πως “η πολεμική τέχνη έχει τη λέξη “τέχνη” που σημαίνει ότι είναι κάτι σημαντικό. Αυτός που ξέρει μια πολεμική τέχνη είναι στο μυαλό του ήρεμος, ειρηνικός. Γνωρίζεις καλά τον εαυτό σου και μπορείς να αποφύγεις μια δύσκολη κατάσταση, χωρίς να χρησιμοποιήσεις το “όπλο” που έχεις”.

Πριν καταλάβει τι έγινε, είχε μάθει μέσω του αγαπημένου της χόμπι “πειθαρχία, σεβασμό, να μην υποτιμάς κανέναν αντίπαλο ή συναθλητή και να εκτιμάς ό,τι έχεις. Πράγματα που μου άρεσαν, που τα ήθελα στη ζωή μου. Ήθελα να είμαι οργανωμένη σε όλα, να υπάρχει προγραμματισμός. Ως παιδί απλά απολάμβανα αυτό που έκανε. Στην αρχή, νιώθεις πως υπάρχει ένα στοιχείο που σε ελκύει, αλλά δεν αντιλαμβάνεσαι τι είναι, παρά μόνο όταν περνούν τα χρόνια. Ομολογώ πως όσα έμαθα τότε, με βοήθησαν και μετά το ατύχημα”. Ας κάνουμε μια στάση εδώ: θα μεταφερθούμε στις 19 Μαΐου του 2005.

“Κατάλαβα αμέσως πως έμεινα ανάπηρη”

Μια συνηθισμένη ημέρα, σε μια συνηθισμένη, καθημερινή διαδρομή με τη μηχανή της, οδηγός αυτοκινήτου παραβίασε STOP, τη χτύπησε, την εγκατέλειψε στο δρόμο (“ευτυχώς τον βρήκαμε”) και της άλλαξε τη ζωή. “Το πιο άσχημο ήταν πως δεν έχασα τις αισθήσεις μου. Θυμάμαι που ήμουν ξαπλωμένη στο πεζοδρόμιο και περίμενα το ασθενοφόρο, να με πάρει. Από την πρώτη στιγμή, ήξερα πως παρέλυσα. Το ένιωσα. Ένας αθλητής ξέρει το σώμα του. Ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει. Όταν πονά, μπορεί να καταλάβει τι έχει. Εγώ δεν ένιωθα τίποτα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, που είπα στον τραυματιοφορέα μέσα στο ασθενοφόρο που μου κρατούσε το χέρι πως “έχω μείνει ανάπηρη”. Μου είπε “σώπα κοπέλα μου” και επέμεινα πως έχω μείνει ανάπηρη. Ειλικρινά πιστεύω ότι τη στιγμή που είχαμε οι δυο μας δεν την έχει ξεχάσει εκείνος. Φυσικά, δεν την έχω ξεχάσει κι εγώ”. Βουρκώνει, με τον τρόπο που νιώθεις όταν σε “πνίγουν” οι αναμνήσεις, αφότου έχει επέλθει η κάθαρση. Πόσο εύκολη ήταν η κάθαρση; Καθόλου. Αλλά τίποτα από όσα αξίζουν δεν είναι εύκολα. Ας γυρίσουμε όμως, στα χρόνια της αθωότητας.

Ένα από τα στάδια που περνάς, όταν ασχολείσαι με πολεμικές τέχνες ως παιδί “είναι να αισθανθείς πως… τους έχεις όλους. Από εκεί και πέρα, εξαρτάται από το χώρο που ζεις το πώς θα το αντιμετωπίσεις. Η μητέρα μου (Αρετή) μας είχε λίγο “μαζεμένες” με την αδελφή μου. Δεν μπορούσαμε να το “παίξουμε”, να συμπεριφερόμαστε ως “μαγκάκια”. Μας κρατούσε προσγειωμένες, μας έλεγε πως “θα πας μέχρι εκεί που μπορείς να φτάσεις με προσπάθεια και ανεξαρτήτως αποτελέσματος”. Πάντα μας τόνιζε τη σημασία της διεκδίκησης όσων επιθυμούμε να ζήσουμε”. Χωρίς να το καταλάβει, αποτυπώθηκε και αυτό στο “τερματικό” της.

Από νωρίς λοιπόν, έμαθε να βάζει στόχους “και να προσπαθώ να τους πραγματοποιώ, δίνοντας ό,τι είχα και δεν είχα”. Μετείχε σε αγώνες του taewkondo από παιδί. Και ναι, όπως κάθε άλλο παιδί στην αρχή ήθελε να νικά. Συνέχεια. “Τον πρώτο καιρό ήθελα να κερδίζω. Δεν συνέβαινε πάντα και αυτό με στενοχωρούσε. Κάποιες φορές απογοητευόμουν. Στην πορεία όμως, διαπίστωσα πως αυτό που μου προσφέρει το άθλημα ήταν πολύ παραπάνω από το μετάλλιο. Άρα, αυτό που προσπαθώ να πω στα παιδιά είναι πως πηγαίνουμε στους αγώνες, προσπαθούμε να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό και στο τέλος να είμαστε σίγουροι πως έχουμε κάνει το καλύτερο που μπορούμε. Και ας μην έχουμε πάρει το μετάλλιο”. Έμαθε να κερδίζει γιατί ο αντίπαλος την υποτιμούσε. Έμαθε και να χάνει, γιατί την αδικούσαν. Γενικά, έμαθε.

Το σύστημα αυτό την έβγαλε σε διακρίσεις στην ημεδαπή και το εξωτερικό, ενώ για επτά διαδοχικά χρόνια (1999-2005) ήταν η πρωταθλήτρια Ελλάδος στο τεχνικό κομμάτι του taekwodo (πουμσέ). “Το τεχνικό κομμάτι απαιτεί άπειρες ώρες την ίδια τεχνική, για να την κάνεις τέλεια -αν υπάρχει το τέλεια. Αυτό βέβαια, ισχύει σε όλο το φάσμα του αθλητισμού, όπως και στη ζωή γενικότερα. Για να κάνεις κάτι καλά, πρέπει να δουλεύεις άπειρες ώρες”.

Κάποια στιγμή, λογικά το σώμα αντιδρά. “Εκεί τη διαφορά την κάνει η πειθαρχία. Θα σου πω ότι αν δεν είχα δουλέψει πάνω σε αυτό το στοιχείο με τις πολεμικές τέχνες, θα είχα παρατήσει τα Παραολυμπιακά αθλήματα”, όπου επίσης διακρίνεται. Να συμπεράνουμε ότι δεν της αρκεί ποτέ απλά να ασχολείται; “Αυτό είναι ο εγωισμός του αθλητή και μάλιστα εκείνου που ασχολείται με τον πρωταθλητισμό. Κατ’ εμέ, ο αθλητισμός είναι τρόπος ζωής. Το λέω στα πιτσιρίκια μου. Προσφάτως, σε έναν αγώνα που με είχαν καλέσει να κηρύξω την έναρξη, τους είπα πως κάθε χιλιόμετρο που κάνουμε όταν γυμναζόμαστε, μας κάνει καλύτερους στη ζωή μας. Το έχω ζήσει. Το νιώθω καθημερινά και για αυτό το προτείνω”. Ας κάνουμε άλλη μια στάση εδώ.

“OΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΕΠΕΙΣΑΝ ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΗ ΣΧΟΛΗ”

Στην ιστοσελίδα της (www.dimitrakorokida.gr) αναφέρει πως τη σχολή taekwondo που έχει στο Πολύδροσο Χαλανδρίου την άνοιξε το 2005. Δηλαδή, τη χρονιά του ατυχήματος. Πότε (και κυρίως πώς) πρόλαβε να απαλλαγεί από τον αρνητισμό που την κατέκλεισε, να ξεφορτωθεί τους “δαίμονες” της, το “γιατί”, το “γαμώτο” και να προχωρήσει; Να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα ΚΑΙ να φτιάξει τη σχολή της; “Πριν το ατύχημα, σκεφτόμουν να κάνω αυτήν την κίνηση. Με το πού έγινε όμως, ό,τι έγινε είπα “πού πάω τώρα;”. Οι μαθητές μου με έπεισαν να την ανοίξω. Τους το χρωστώ ως χάρη. Υπήρξε μαθητής μου, του οποίου η μητέρα είχε έλθει στο νοσοκομείο και μου είπε “ο Αλέξανδρος έχει κρεμάσει τις στολές του στην ντουλάπα και μου εξήγησε πως δεν θα τις ξαναφορέσει αν η Δήμητρα δεν του ξανακάνει μάθημα”. Ξαναέκανε.

Όπως πιθανόν να κατάλαβες, δεν μιλά για πράγματα που δεν έχει ζήσει. Είναι… κινούμενο παράδειγμα όσων λέει. Τι ανταπόκριση βλέπει; “Τα δικά μου παιδιά, στη σχολή, ανταποκρίνονται. Η επιτυχία μου είναι ότι δεν με βλέπουν σε αναπηρικό αμαξίδιο. Μάλιστα, χθες μου έφεραν μια ζωγραφιά στην οποία είμαι όρθια. Αυτό είναι το σημαντικό για εμένα: τα παιδιά έρχονται σε επαφή με άνθρωπο που είναι ανάπηρος, αλλά δεν βλέπουν την αναπηρία μου”. Κάτι που πιστώνεται σε εκείνη. “Όχι μόνο. Ξέρεις, σε κάθε σπίτι μπαίνει αυτό που θες. Άρα ίσως και εμείς φέρνουμε στο “σπίτι” μας, τη σχολή μας κόσμο που μπορεί να το δεχθεί αυτό το πράγμα”.

“Τα παιδιά βλέπουν έναν άνθρωπο που είναι ανάπηρος, αλλά δεν βλέπουν την αναπηρία μου”

Μεταξύ όσων έζησε ήταν και η σπάνια στιγμή να τη συγχαρεί Κορεάτης master. Γιατί δεν ξέρω αν ξέρεις, αλλά οι Κορεάτες δεν δέχονται εύκολα πως κάποιος μη συμπατριώτης τους μπορεί να διακρίνεται στο δικό τους άθλημα -πολλώ δε μια γυναίκα. “Ήταν σαν να έχω πάρει το καλύτερο μετάλλιο”, παραδέχεται. Τα μαθήματα ζωής που πήρε τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης της τα συνειδητοποίησε και τα χρησιμοποίησε, στην πιο κομβική στιγμή της ζωής της. Τότε διαπίστωσε πως “‘ό,τι περνάς στη ζωή σου, ο σκληρός δίσκος το καταγράφει, το κρατά και έρχεται μια στιγμή που λες “α, μπράβο, αυτό ήταν”. Ποια είναι όμως, αυτή η στιγμή; “Τότε που η ζωή μου άλλαξε, θεωρώ προς το καλύτερο, μολονότι αφορούσε ένα ατύχημα”.

“ΠΡΙΝ ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ ΕΙΧΑ ΕΝΑΝ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΟ”

“Μέχρι την ημέρα του ατυχήματος, λεπτά πριν συμβεί, θεωρούσα ότι ήμουν πολύ ψηλά. Με το εγωιστικό κομμάτι. Ένιωθα ότι είμαι η καλύτερη, βάσει των αποτελεσμάτων που είχα. Εκεί ήταν το λάθος. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε έτσι. Κανείς δεν είναι ατρόμητος”. Δεν είναι ανθρώπινο να υπάρξει μια στιγμή που εφόσον έχουμε κατακτήσει πράγματα, να αισθανθούμε παντοδύναμοι; “Ναι, είναι. Για αυτό είμαστε άνθρωποι. Εκεί όμως, συνέβη το ατύχημα και άλλαξαν όλα”.

Υπάρχουν άνθρωποι με μηχανισμό επιβίωσης που “διαγράφει” τις πιο οδυνηρές στιγμές. “Εγώ ανήκω στην άλλη κατηγορία: σε εκείνους που θυμούνται τα χειρότερα. Ευτυχώς όμως, δεν τα “βγάζω” μπροστά. Τα έχω πάντα πρόχειρα για να μου θυμίζουν να είμαι πάντα προσεχτική με το τι σκέφτομαι και με το πώς συμπεριφέρομαι”. Όχι σε επίπεδο φοβίας, μην τυχόν και έλθει κι άλλη κατραπακιά.”Όλες οι κατραπακιές που έχω ζήσει, με έχουν κάνει καλύτερη”, εξηγεί.

Για ένα εξάμηνο, πριν το ατύχημα είχε έναν απροσδιόριστο εκνευρισμό. “Τώρα που τα σκέφτομαι το πριν και το μετά, εκείνο τον καιρό για έξι μήνες είχα μια περίεργη ένταση. Ήμουν νευρική, χωρίς να υπάρχει λόγος. Είχα έναν εκνευρισμό περίεργο, για πράγματα που δεν συνήθιζαν να με ενοχλούν. Ήμουν καλά, δεν είχα κάτι, ήμουν υγιέστατη, όσο μπορούσα προσπαθούσα να φτιάξω τη ζωή μου. Για ένα περίεργο λόγο αισθανόμουν σαν να με ενοχλεί κάτι, το οποίο δεν μπορούσα να το προσδιορίσω ώστε να το αποβάλω”.

“Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΦΟΒΙΑ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΠΑΡΑΛΥΤΗ”

“Από τη στιγμή της πρόσκρουσης, μέχρι να συνειδητοποιήσω κάποια πράγματα, είχα άρνηση”. Ναι, σκέφτηκε όσα σκεφτόμαστε όλοι, για πιο ασήμαντα πράγματα. “Από το γιατί να συμβεί αυτό που συνέβη” έως το “γιατί σε εμένα”. “Έλεγα στον εαυτό μου “κοίταξε να δεις, τώρα όλα τελείωσαν αφού δεν μπορούσα να κουνήσω τα πόδια μου”. Δεν σκέφτηκα ποτέ να φτάσω στο άλλο άκρο, αλλά ήταν μια άσχημη περίοδος. Όταν είσαι ανεξάρτητος και πολυδραστήριος άνθρωπος και ξαφνικά πρέπει να ζητήσεις βοήθεια για κάθε μικρή ή μεγάλη ανάγκη που ‘χεις, δεν είναι εύκολο. Βρέθηκα σε αυτό το σημείο, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ πως δεν αισθάνομαι κάτι από το στήθος και κάτω. Χρειαζόμουν βοήθεια από το ντύσιμο έως το να γυρίσω στο κρεβάτι, για να μην πάθω κατακλίσεις. Μπήκα σε άλλες διαδικασίες. Έλεγα “κοίτα να δεις, εγώ που τα έκανα όλα μόνη μου, που πήγαινα 3 φορές την ημέρα για μπάνιο, τώρα ας πούμε, πρέπει να παρακαλάω να έλθει κάποιος να με πλύνει”. Δεν γίνεται. Τρελαίνεσαι, θες, δεν θες”.

Θυμάται πως “σε συζητήσεις που είχα πριν το ατύχημα, είχα πει πολλές φορές πως ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να μείνω παράλυτη. Νιώθω ότι μερικά πράγματα στη ζωή μου είναι σαν να τα λέω, γιατί ξέρω πως κάποια στιγμή θα συμβούν. Είναι δηλαδή, σαν να προετοιμάζομαι να τα αντιμετωπίσω”.

“ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΒΛΕΠΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΑΜΑΞΙΔΙΟ”

Το επόμενο βήμα είναι να μάθεις να ζητάς βοήθεια -κάτι που για τους αυτοσυντήρητους είναι έως και αδιανόητο- και “μέσα από αυτή τη διαδικασία, τελικά είναι που μαθαίνεις να τα κάνεις όλα μόνος σου. Αυτή είναι η επιτυχία”. Υπάρχει βέβαια, και μια παγίδα: “Δεν πρέπει να μάθεις να ζητάς συνέχεια βοήθεια. Για αυτό σου λέω είναι μια περίεργη φάση. Από τη στιγμή του ατυχήματος μέχρι την πλήρη συνειδητοποίηση του τι σημαίνει να έχω μείνει ανάπηρη, χρειάστηκα χρόνο. Κάποια στιγμή, μου ζήτησαν να πω τις εντυπώσεις μου από την αλλαγή στη ζωή μου. Είχα γράψει πως “κοιτούσα στον καθρέφτη και δεν έβλεπα τον εαυτό μου πάνω στο αναπηρικό αμαξίδιο. Αυτό είναι τρελό, έτσι; Δεν πίστευα πως είμαι εγώ αυτή πάνω στο αμαξίδιο. Μου πήρε αρκετό καιρό να το συνειδητοποιήσω. Να το δεχτώ. Όταν κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και είπα “εσύ είσαι, προχώρα” τότε ήταν που άρχισα να “ξεκολλάω”. Είπα “είσαι ανάπηρη, τελείωνε και προχώρα. Είσαι ανάπηρη, βρες τρόπο να αντιμετωπίσεις τη νέα σου ζωή”.

Όταν εξαφανίστηκαν τα σύννεφα και βγήκε ο ήλιος

Είχε αποφασίσει πως “δεν θα λυπηθώ τον εαυτό μου. Ομολογώ ότι στην πρώτη βόλτα που πήγα με το αναπηρικό αμαξίδιο, νόμισα πως με κοιτούσαν όλοι και με λυπούνταν. Νόμισα εγώ, γιατί εγώ είχα το θέμα. Άρα, εγώ έπρεπε να το αντιμετωπίσω, να ψάξω το “μέσα” μου, να βγάλω ό,τι είχα έξω, να τα πετάξω και όταν συνέβη αυτό, όταν άρχισα να συνειδητοποιώ κάποια πράγματα, να διώχνω και ανθρώπους που μου προκαλούσαν αρνητικότητα -πολλοί το έκαναν και άθελα τους-, όλα έγιναν καλύτερα. Βέβαια, έχω παρεξηγηθεί για αυτό το πράγμα. Έχω ακούσει και πως “η Δήμητρα πήρε ό,τι πήρε και μετά τους έδιωξε”. Δεν ήταν όμως, έτσι. Είμαι άνθρωπος που όταν κάνω μια βλακεία, νιώθω άσχημα, καταπιέζομαι και προσπαθώ να επανορθώσω. Εκείνη την περίοδο, αισθάνθηκα καλά με τη συνείδηση μου σε αυτό το κομμάτι. Έγιναν πράγματα που έπρεπε να γίνουν. Στο τέλος της ημέρας, δεν κάνουμε όλοι για όλους”. Μόλις ξεκίνησε το γενικότερο ξεκαθάρισμα “ένιωσα όπως βλέπεις ένα συννεφιασμένο ουρανό και ξαφνικά φεύγουν τα σύννεφα και “βγαίνει” ο ήλιος”.

Όταν είδε τον ήλιο, δεν δίστασε να πάρει την πρωτοβουλία να σταθεί σε ανθρώπους που περνούσαν μια περιπέτεια όμοια με τη δική της. “Σκέφτηκα πως αν μπορώ να βοηθήσω κάποιον και μπορώ να τον πλησιάσω θα το κάνω. Ξέρεις στην αρχή και η οικογένεια είναι λίγο δύσπιστη και όποιος έχει το ατύχημα. Αλλάζει η ψυχοσύνθεση του. Δεν ξέρει πώς θα αντιδράσει. Αν λοιπόν, έχω τη δυνατότητα μπορώ να βοηθήσω όσο μπορώ”. Μη φανταστείς ότι κάνει το σύμβουλο ή τη δασκάλα. Επουδενί. Είναι όμως, εκεί και μέσω της δικής της εμπειρίας ενδιαφέρεται να δείξει τον “ήλιο” (την ελπίδα, τη ζωή), σε όσους νιώθουν πως δεν υπάρχει κάτι άλλο πέρα από τη “συννεφιά”.

“Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ”

Πρόσφατα, είπε στα παιδιά της, τους μαθητές της πως “εγώ πιστεύω σε εσάς, είμαι σίγουρη για τις ικανότητες σας. Το θέμα είναι να πιστέψετε και εσείς στους εαυτούς τους. Αν δεν το κάνετε, ό,τι και αν πιστεύω εγώ μικρή σημασία έχει”, γιατί τελικά αυτό είναι που έχει σημασία. Η πίστη. “Τους είπα πως “δυο πόδια έχετε εσείς, δυο πόδια και οι άλλοι. Δυο χέρια έχετε εσείς, δυο έχουν και οι άλλοι. Το θέμα, λοιπόν είναι το μυαλό. Να πεις εκείνη τη στιγμή πως “δεν φοβάμαι”. Ο φόβος πιστεύω πως καταστρέφει τα πάντα. Δεν λέω ότι πρέπει να είμαστε τελείως άνετοι, αλλά χωρίς φόβο αντιμετωπίζεις πιο άνετα τα πράγματα”.

Άνθρωποι που περνούν ένα μεγάλο σοκ, ζουν -εύλογα- υπό το καθεστώς απειλής της επόμενης πρόκλησης. “Τώρα πια δεν έχω τη φοβία ότι θα μου τύχει και άλλη δοκιμασία, μολονότι οι άνθρωποι με αναπηρία είμαστε λίγο πιο επιρρεπείς σε ατυχήματα, μέσα στην καθημερινότητα μας. Τώρα είμαι καλά. Να σου πω και κάτι; Θεωρώ ότι πρέπει να πιστεύουμε και σε κάτι για να βοηθηθούμε. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ στο Χριστό, άλλος στη φύση. Ο κάθε άνθρωπος πιστεύει κάπου, απ’ όπου παίρνει δύναμη”.

Έως ότου καταφέρει να αισθανθεί καλά “δηλαδή μέχρι να τα βρεις με τον εαυτό σου, λίγο να συνειδητοποιήσεις κάποια πράγματα, λίγο να συμβιβαστείς μετά με τις αρνητικές αλλαγές στο σώμα σου, περνά καιρός. Η καλύτερη μου φάση ήταν από το 2010 και μετά”. Σημείωση: το 2010 αισθάνθηκε έτοιμη να επιστρέψει στον αθλητισμό. “Αισθάνθηκα έτοιμη να αγωνιστώ, να διεκδικήσω”. Αναζήτησε λοιπόν, τα αθλήματα που υπήρχαν για άτομα με αναπηρία. Ήθελε να ασχοληθεί με τους δρόμους. “Πριν το ατύχημα, ήθελα να σταματήσω την καριέρα μου ως αθλήτρια στο Τaekwondo και να ασχοληθώ με τις μεγάλες αποστάσεις. Δεν μου δόθηκε η ευκαιρία και μετά το ατύχημα, όταν ήθελα να επιστρέψω στον αθλητισμό, σκέφτηκα τους δρόμους. Εκεί υπήρχε μια δυσκολία. Όταν μίλησα με ανθρώπους που γνώριζαν τα αθλήματα, για να με βοηθήσουν να επιλέξω, μου διευκρίνισαν ότι οι δρόμοι δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερα διαδεδομένο. Ήθελα να το δοκιμάσω και δεν μπορούσα να βρω αμαξίδιο και ξεκίνησα με τις ρίψεις, όπως όλοι στο στίβο -γιατί είναι το πιο εύκολο να γίνει”.

“ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΕΣΑΙ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΕΤΡΑΝΕ”

Επειδή δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό, να σου πω ότι η Ελλάδα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου έκανε ρεκόρ, σε συγκομιδή μεταλλίων. Φέτος, στο Ρίο κατέκτησε 13. “Έχουμε πολλούς και καλούς αθλητές με αναπηρία. Το θέμα είναι να βρεις προπονητή και το χώρο που θα κάνεις το άθλημα της αρεσκείας σου. Ξεκίνησα με τις ρίψεις και δυο χρόνια μετά, πήρα το ειδικό αμαξίδιο για τους δρόμους. Ασχολήθηκα και με αυτό και κατάλαβα ότι μου αρέσει, αν και με δυσκολεύει έτσι όπως είναι το σώμα μου αυτή τη στιγμή. Κάνω και χειρηλασία δρόμου που μου αρέσει πάρα πολύ. Γενικώς, μου αρέσει να ασχολούμαι με πολλά. Βάζω στόχους και λέω “θα το καταφέρω αυτό; Μέχρι πού μπορώ να το καταφέρω; Το ολοκλήρωσα; Δεν το ολοκλήρωσα;”.

Το να ονειρεύεσαι, όπως λέει, είναι ωραίο “αλλά πολλές φορές το όνειρο είναι ουτοπικό. Όταν βάζεις στόχο, όλα αλλάζουν. Άρα για εμένα, σταματάς να κάνεις όνειρα και βάζεις στόχους που προσπαθείς να πραγματοποιήσεις. Δεν λέω “θέλω να γίνω πλούσια” γιατί δεν έχει νόημα. Λέω “θα προσπαθήσω να φτάσω στο Τόκιο”. Και τι θέλω από εκεί; Να έχω μια καλύτερη θέση από αυτή που είχα στο Ρίο. Αυτό είναι κάτι που θα προσπαθήσω να κάνω μέσα σε τέσσερα χρόνια. Βέβαια, επειδή είμαστε άνθρωποι και δεν ξέρεις τι θα προκύψει αύριο μεθαύριο, λέω ότι αυτοί είναι οι στόχοι μου και θα τους διεκδικήσω. Για να τα καταφέρω, έχω αποφασίσει να μην φορτώσω πολύ το πρόγραμμα μου, με τα άλλα σπορ. Μπορεί βέβαια, να μου… γυρίσει στο μυαλό κάτι και να αλλάξω άποψη. Τότε θα δούμε τι θα γίνει”. Δες τι έχει καταφέρει από το 2012 και τον πρώτο της αγώνα, έως ο ταξίδι στο Ρίο, όπου πήρε το χάλκινο στη σφαίρα.

“Ήταν “γραμμένο” να πάθω ό,τι έπαθα”

Όπως λέει, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς τη βοήθεια των συνεργατών της (Cyta Hellas, Oakley, LR Health and Beauty, Corpus fitness Club, Fitness Palace, Frederik Bikes και ArtClean) και των ανθρώπων που είχε την τύχη να βρει στο διάβα της. “Όταν σου είπα πως από το 2010 άλλαξαν πολλά, ένας από τους βασικούς παράγοντες που με βοήθησαν να αλλάξω πολλά πράγματα στη ζωή μου και στον τρόπο που σκέφτομαι, ήταν η Αθηνά”, η άμεση συνεργάτης και συνοδός της στις προπονήσεις “η οποία έχει αναλάβει τα περισσότερα κομμάτια, όπως τη σχολή. Διαφορετικά, δεν θα μπορούσα να τα έχω βγάλει πέρα μόνη μου. Εννοείται πως το μετάλλιο δεν είναι μόνο δικό μου, αλλά όσων δουλέψαμε μαζί για αυτό και με ανέχονται, γιατί είμαι δύσκολος άνθρωπος. Δεν είμαι ψυχαναγκαστική… όπως με κατηγορούν (γελάει), αλλά είμαι από τους ανθρώπους που επειδή είχα μάθει να τα κάνω όλα μόνη, έχω άποψη για όλα. Εκεί είναι το δύσκολο”.

Κοντολογίς, ακόμα και στις χειρότερες στιγμές μας μπορεί να γίνει κάτι καλό -όπως το να συνειδητοποιήσουμε πως έχουμε πραγματικούς φίλους δίπλα μας-, σωστά; “Πιστεύω ότι τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Πιστεύω στης μοίρας το γραφτό. Δεν αλλάζεις τα “γραμμένα”, μπορείς όμως, να αλλάξεις τις συνθήκες. Πιστεύω πως έπαθα ό,τι έπαθα, για να αλλάξω, να γίνω καλύτερος άνθρωπος όσο γίνεται. Όχι η Μητέρα Τερέζα, αλλά να σκέφτομαι διαφορετικά, να μη βάζω τον εγωισμό μου μπροστά και να αντιμετωπίζω τα πράγματα διαφορετικά. Θεωρώ ότι υπήρχε κάπου γραμμένο να γίνει έτσι”. Ακολούθησε γόνιμος και ειρηνικός διάλογος, πριν καταλήξουμε στο ότι έπειτα από ένα σημαντικό γεγονός (καλό ή κακό) το σενάριο είναι ανοιχτό και οι επιλογές δύο. Αυτές τελικά, είναι που μας καθορίζουν.

“ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΩ ΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ”

Μετά το Ρίο οι προσκλήσεις από επίσημους φορείς και οι υποσχέσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα, εν συγκρίσει με το πώς ήταν το πρόγραμμα της πριν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες. “Εγώ τα νιώθω αλλιώς τα πράγματα. Κατ’ αρχάς, δεν είμαι από τους ανθρώπους που παρακαλάνε. Αν μου δοθεί η ευκαιρία να ζητήσω κάτι, δεν θα ζητήσω για εμένα, αλλά για όλους, γιατί είναι πεποίθηση μου πως όταν βάλουμε το “εμείς” στην κοινωνία μας, όλα γίνονται καλύτερα. Ότι έχουμε πολλές προσκλήσεις, είναι κάτι που ισχύει. Και ναι, υπόσχονται πολλοί πολλά, αλλά έχω μάθει να μην ακούω. Ξέρεις γιατί; Όλα στη χώρα μας είναι περίεργα. Δεν υπάρχει παιδεία, δεν υπάρχει σύστημα υγείας, παιδάκια λιποθυμούν στα σχολεία γιατί δεν έχουν να φάνε. Από εκεί και πέρα, τι να λέμε; Έχω μάθει στη ζωή μου να δουλεύω, οπότε δεν πιστεύω γενικά στις υποσχέσεις. Πιστεύω βέβαια, ότι η πολιτεία πρέπει να βοηθήσει τους πάντες. Εσείς δεν περνάτε άσχημα, στο χώρο σας;”.

“ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΕ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ΔΕΝ ΒΓΗΚΑΝ ΤΥΧΑΙΑ”

Οι φωτογραφίες μελών της Παραολυμπιακής ομάδας με μέλη της Χρυσής Αυγής, στην επίσκεψη των πρώτων στο ελληνικό Κοινοβούλιο έτυχαν; Ή “στήθηκαν”; Ή ακόμα, ακόμα έγιναν εν γνώσει όλων όσοι “απαθανατίστηκαν” στο “καρέ”; “Πρώτα από όλα, επειδή είμαι υπέρμαχος της ελευθερίας του ανθρώπου θα σου πω ότι στο μυαλό μου ο καθένας μπορεί να πιστεύει σε ό,τι θέλει. Όπως επίσης, ο καθένας μπορεί να βγάζει φωτογραφίες με όποιον θέλει. Θεωρώ ότι κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες στη Βουλή “βγήκαν” τυχαία. Άλλες όχι. Δεν θα τους κρίνω εγώ. Από εκεί και πέρα, επειδή είμαστε μια ευαίσθητη ομάδα -αν και δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο- ίσως θα έπρεπε να είμαστε λίγο πιο προσεχτικοί. Αυτή τη στιγμή, έχω να κάνω με παιδιά. Οφείλω λοιπόν, να είμαι προσεχτική, γιατί τα παιδιά τα “πλάθουν” οι δάσκαλοι τους. Θα σου πω ένα άλλο παράδειγμα: στο Χαλάνδρι οι δρόμοι είναι στενοί και δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθω το συνοδηγό ή τη ρόδα αυτοκινήτου στο σβέρκο μου. Και άντε πες ότι εγώ… έφαγα τα ψωμιά μου. Δεν σέβονται ούτε μητέρες με παιδιά, που περπατούν στο δρόμο. Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρώ πως πρέπει να είμαστε προσεχτικοί με ό,τι κάνουμε σε αυτήν τη ζωή, πολλώ δε όταν πρεσβεύουμε κάτι”.


Women’s Health – Νοέμβριος 2016 (σελ.117)

«Power Ladies: Η δύναμη στις γυναίκες»


Bike&Sports (bikesports.gr) – Ιούλιος 2016

http://bikesports.gr/article/43287/dimitra-korokida/

του Βαγγέλη Κασταμούλα

Η Δήμητρα Κοροκίδα ξεκίνησε την ενασχόλησή της με το Tae Kwon Do σε ηλικία 10 ετών και σήμερα είναι κάτοχος 7 DAN. Ως αθλήτρια από το 1994 έως το 2005 σημείωσε πολλές επιτυχίες από τις οποίες ξεχωρίζουν η συμμετοχή της με την Εθνική Ομάδα σε δύο Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, το 1999 στη Δανία και το 2001 στη Γερμανία, και η επί 7 συνεχόμενα έτη (1999-2005) ανάδειξή της ως Πανελλήνια Πρωταθλήτρια Poomse (τεχνικό κομμάτι του TKD).

Ένα τροχαίο ατύχημα πριν μερικά χρόνια είχε αποτέλεσμα να την καθηλώσει σε αναπηρικό αμαξίδιο, αλλά έναν άνθρωπος που αγαπά τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει.

 – Θα ήθελα πριν αρχίσουμε να μου πεις με λίγα λόγια τη δική σου ιστορία. 
Η δική μου ιστορία αποτελείται από γεγονότα καλά και άσχημα, κάποια απλά συνέβησαν τυχαία, όμως για κάποιο λόγο, και κάποια άλλα τα επιδίωξα και τα πέτυχα ή τα προκάλεσα η ίδια. Είχα την τύχη να γεννηθώ σε μια οικογένεια όπου μου έμαθε να προσπαθώ για αυτό που ονειρεύομαι και να φέρομαι δίκαια και με σεβασμό στους άλλους. Μεγάλωσα στα Γλυκά Νερά και ασχολήθηκα με τον αθλητισμό δηλαδή το Ταεκβοντό από δέκα ετών. Η φιλοσοφία των ασιατικών πολεμικών τεχνών ταίριαξε με την ιδιοσυγκρασία μου και με επηρέασε καθοριστικά σε κάθε πλευρά του χαρακτήρα μου. Αγάπησα περισσότερο το τεχνικό κομμάτι του Ταεκβοντό (πούμσε) όπου με άπειρες ώρες εξάσκησης και επιμονή κατάφερα να βρεθώ σε ένα υψηλό επίπεδο και να χαρώ επιτυχίες και διακρίσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και εκεί που νόμιζα ότι βρισκόμουν στην κορυφή, συνέβη το ατύχημα και βρέθηκα να μαθαίνω να ζω ξανά από την αρχή, μια άλλη ζωή. Δυσκολίες υπήρξαν πολλές όμως βασίστηκα σε δύο στοιχεία που με βοήθησαν να ξαναβρώ το δρόμο μου και χάρις σε αυτά σήμερα κάνω πράγματα, στις πολεμικές τέχνες και τον αθλητισμό.   

-Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις στην καθημερινότητα σου; 

Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζω όντας σε αυτή τη θέση αφορούν κυρίως τη προσβασιμότητα σε δημόσιους χώρους και χώρους αναψυχής, τη δυσκολία να πάω μια βόλτα χωρίς βοήθεια, αφού τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα παγίδες και οι ράμπες, αν είναι σωστά φτιαγμένες, συνήθως μπλοκάρονται από αυτοκίνητα, και γενικότερα την έλλειψη παιδείας από τους συνανθρώπους μας όσον αφορά το θέμα της αναπηρίας.  

-Θες να μοιραστείς μαζί μας όμορφες στιγμές, τώρα, από αυτή σου την καθημερινότητα; 

Οι πιο όμορφες στιγμές έχουν να κάνουν με τον αθλητικό σύλλογο πολεμικών τεχνών που έχω ιδρύσει και είμαι επίσημη προπονήτρια. Η συναναστροφή μου με τα παιδιά μου δίνει μεγάλη ενέργεια και αν μπορώ με κάποιο τρόπο να τα επηρεάζω θετικά, νιώθω ότι προσφέρω κάτι σημαντικό σε μια δύσκολη πραγματικά εποχή να είσαι παιδί. 

-Πως προέκυψε η ενασχόληση σου με τον αθλητισμό; 
Με το Ταεκβοντό; Εντελώς τυχαία! Την εποχή που ήμουν μικρή ήταν της μόδας οι ταινίες του Bruce Lee τις οποίες παρακολουθούσα με μεγάλο ενδιαφέρον! Αυτό έκανε τη μητέρα μου να με πάει μια μέρα σε μια σχολή Ταεκβοντό, νομίζοντας μάλιστα ότι εκεί θα μάθαινα … Καράτε! Εγώ απλά ξετρελάθηκα! 

-Υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι που σε παρακίνησαν να το κανείς; 
Όχι ιδιαίτερα, από μικρή είχα άποψη σχετικά με το τι μου αρέσει να κάνω και τι όχι!

-Τι αγαπάς από τον αθλητισμό; 
Είναι πολλά! Είναι η προσπάθεια να γίνεις καλύτερος, να ξεπεράσεις αυτό που νομίζεις ότι σε περιορίζει, είναι τα διαφορετικά συναισθήματα που μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι,  είναι οι λίγες στιγμές χαράς και ικανοποίησης που ανά διαστήματα έρχονται και σε κάνουν να δέχεσαι με υπομονή και ψυχραιμία τις δυσκολίες και αναποδιές. Πιστεύω πως ο αθλητισμός, αν συνδυαστεί με ένα καλό μυαλό μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο σε καλύτερο πνευματικό επίπεδο γιατί τον βάζει σε μια έντονη διαδικασία αυτοκριτικής και αυτοελέγχου. Αυτό αγαπώ περισσότερο στον αθλητισμό!  

-Είναι εύκολο σε ανθρώπους σαν εσένα να ασχοληθούν με τον αθλητισμό; 
Για έναν άνθρωπο με αναπηρία είναι σίγουρα πιο δύσκολο να ασχοληθεί με τον αθλητισμό από ότι για έναν άνθρωπο χωρίς αναπηρία με την έννοια ότι χρησιμοποιεί ένα μέρος του σώματός του και των δυνατοτήτων του. Επίσης στη περίπτωσή μου, δηλ. της παραπληγίας, λεπτομέρειες όπως η σπαστικότητα, η ελλιπής εφίδρωση, η δυσλειτουργία της κύστης, το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνεις πόνο σε ένα μεγάλο μέρος του σώματος και μπορεί να τραυματιστείς χωρίς να το καταλάβεις με κίνδυνο κατάκλισης, όλα αυτά περιπλέκουν την προπόνηση και επηρεάζουν την αγωνιστική επίδοση. Δεν είναι όμως τόσο δύσκολο ώστε να αποθαρρύνει κάποιον να ασχοληθεί! Απλά θέλει λίγο περισσότερο υπομονή και προσοχή.  

-Η πολιτεία στηρίζει πιστεύεις τέτοιες προσπάθειες; 
Στην εποχή που ζούμε πιστεύω η πολιτεία στηρίζει όσο μπορεί. Με βάση τον αθλητικό νόμο αυτή τη στιγμή τα προνόμια των Παραολυμπιονικών είναι η οικονομική επιβράβευση ανάλογα με τη διάκριση που θα επιτύχουν, η δυνατότητα εισαγωγής σε οποιοδήποτε ΑΕΙ χωρίς εξετάσεις και ο διορισμός στο Δημόσιο. Ο διορισμός στο Δημόσιο αν και μετά το μνημόνιο γίνεται με δυσκολία και αργούς ρυθμούς, το σημαντικό είναι ότι γίνεται και εξασφαλίζει σε κάποιους ανθρώπους που δεν μπορούν να δουλέψουν ένα μηνιαίο εισόδημα. Η οικονομική επιβράβευση είναι σημαντικό να υπάρχει γιατί οι περισσότεροι αθλητές με αναπηρία είτε δεν εργάζονται για να αφιερωθούν στην προετοιμασία τους, είτε πληρώνουν από μόνοι τους προπονητές και έξοδα συμμετοχής σε αγώνες στο εξωτερικό. Δυστυχώς η στήριξη της Πολιτείας στους αθλητές με αναπηρία, δηλαδή πριν γίνει κάποιος Παραολυμπιονίκης, περιορίζεται στην επιχορήγηση που λαμβάνει η Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία ΑμεΑ. Το ποσό αυτής της επιχορήγησης βέβαια έχει μειωθεί σημαντικά, δεδομένης της γενικότερης οικονομικής κατάστασης. Κατά τη γνώμη μου αυτό που λείπει είναι η στήριξη της Πολιτείας στα Σωματεία ΑμεΑ τα οποία αν ήταν οικονομικά πιο εύρωστα θα μπορούσαν να παρέχουν στους αθλητές τους προπονητές και να καλύπτουν βασικά έξοδα μετακίνησης και ταξιδιών για αγώνες.

-Πιστεύεις πως ο αθλητισμός περνά κρίση στην χώρα μας; 
Ο αθλητισμός περνούσε κρίση πολύ πριν βρεθεί η χώρα μας σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Συνεχώς πληροφορούμαστε τελευταία για ελέγχους που γίνονται σε ομοσπονδίες από το 2004 και μετά και από τους οποίους προκύπτουν σοβαρές καταστάσεις που άπτονται των αρμοδιοτήτων του εισαγγελέα. Πώς να μην περνά κρίση λοιπόν ο αθλητισμός όταν τα χρήματα που διατίθενται (και τώρα είναι ακόμα λιγότερα) αντί να πάνε στους αθλητές, τα σωματεία και την οργάνωση αγώνων, μπαίνουν στην τσέπη πολιτικά διορισμένων διοικητικών; 

-Αν η φωνή σου μπορούσε να ακουστεί τι θα ζητούσες όσους μας κυβερνούν; 
Θα ζητούσα να σεβαστούν τον ελληνικό λαό που τους ανέβασε σε αυτή τη θέση και να προσπαθήσουν με όλη τους την ψυχή να κάνουν κάτι καλό για την χώρα μας χωρίς να αναζητούν το προσωπικό όφελος. Αναφέρομαι σε ηθικές αξίες όπως η δικαιοσύνη, η αλήθεια, η ισότητα, η εντιμότητα που με βάση αυτές θα τους ζητούσα να αποφασίζουν και να πράττουν. Τόσο απλό αλλά και δύσκολο, ε;  

-Έχεις ποτέ πιστέψει ότι σου άξιζε κάτι καλύτερο και ότι η χωρά δεν έχει προσφέρει όσα έπρεπε; 
‘Όχι, αγαπώ την χώρα μου και δεν πιστεύω ότι δεν θέλει να με βοηθήσει. Απλά τα πράγματα είναι γενικώς δύσκολα αυτή τη στιγμή και υπάρχουν άλλες προτεραιότητες.

-Ποια θεωρείς μέχρι σήμερα την κορυφαία αθλητική σου στιγμή και ποια την καλύτερη σου στιγμή σε προσωπικό επίπεδο; 

Κορυφαία αθλητική στιγμή ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στη σφαιροβολία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ πέρυσι τον Οκτώβριο στη Ντόχα. Σε προσωπικό επίπεδο θα έλεγα ότι ήταν η στιγμή της απονομής όπου έβλεπα τη γαλανόλευκη να κυματίζει υπό το άκουσμα του εθνικού μας ύμνου και με συνεπήρε ένα μοναδικό αίσθημα υπερηφάνειας και συγκίνησης.

-Ποιες είναι οι σκέψεις που κάνεις πριν, στη διάρκεια και μετά το τέλος ενός αγώνα; 
Πριν τον αγώνα προσπαθώ να κάνω θετικές σκέψεις, να είμαι συγκεντρωμένη και να σκέφτομαι την τεχνική. Κατά τη διάρκεια δεν σκέφτομαι τίποτα απλά προσπαθώ να βγάλω καλές βολές και να δώσω το 100%. Μετά το τέλος αρχικά χαλαρώνω και πιο μετά κάνω έναν απολογισμό σχετικά με το τι πήγε καλά και τι όχι ώστε να είμαι καλύτερη την επόμενη φορά.

-Τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη ώστε να επιτύχεις την υπέρβαση; -Επόμενοι σου στόχοι ποιοι είναι; 
Οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μου και με στηρίζουν με τα λόγια τους, τα μηνύματα μέσω facebook και τις πράξεις τους. Πιστεύω πολύ στην θετική ενέργεια που μου δίνουν οι φίλοι και γνωστοί και προσπαθώ ακόμα περισσότερο όταν τη νιώθω γύρω μου. Για να κάνει κανείς την υπέρβαση πρέπει πρώτα να το πιστέψει ότι μπορεί να το κάνει, και αυτό έρχεται από το μυαλό και την πίστη σε κάτι ανώτερο. Επόμενος στόχος δεν είναι άλλος από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο το Σεπτέμβριο, όπου θα επιδιώξω με μια καλή εμφάνιση να κατακτήσω ένα μετάλλιο για τη χώρα μας, για τους ανθρώπους που με στηρίζουν, για την προσπάθεια που έχω καταβάλει τόσα χρόνια.

-Ινδάλματα από τον χώρο του αθλητισμού έχεις; 
Όσο περίεργο και αν ακούγεται, όχι δεν έχω! Θαυμάζω όλους τους αθλητές για αυτό που κάνουν είτε γίνουν παγκόσμιοι πρωταθλητές είτε όχι. 

-Γενικότερα ποιο είναι το μότο που σε χαρακτηρίζει ως άνθρωπο; 

Αυτό που λέω πάντα, «Ο Αθλητισμός είναι τρόπος ζωής»

-Πιστεύεις πως μπορείς να αποτελέσεις πηγή έμπνευσης για άλλα παιδιά που έχουν ανάλογα κινητικά προβλήματα με εσένα και αν ναι 
Πιστεύω πως μπορώ μοιράζοντας τις εμπειρίες μου μέσα από τον αθλητισμό να κάνω γνωστές κάποιες ιστορίες χαράς και επιτυχίας με ειλικρίνεια και χωρίς υπερβολές, ή έμπνευση όμως θα έρθει μέσα από το κάθε ένα παιδί που θα πιστέψει στον εαυτό του και θα πει «μπορώ και εγώ».  

-Ποια θα ήταν η συμβουλή που θα έδινες σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες;
Καταρχήν ο επίσημος όρος πλέον είναι άτομα με αναπηρία και όχι με ειδικές ανάγκες και αυτό έχει σημασία. Η λέξη αναπηρία δεν πρέπει να φοβίζει και να αποσιωπάται όπως και ο άνθρωπος με αναπηρία δεν πρέπει να κρύβεται και να διστάζει να διεκδικήσει μια καλή και ποιοτική ζωή. Η συμβουλή μου είναι να βγουν έξω από το σπίτι, να κάνουν όνειρα και πράγματα που θα τους δώσουν χαρά και ικανοποίηση, να είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας και να ζήσουν τη ζωή τους με πάθος.


LR Magazine – Ιούνιος 2016

LR Magazine 2


paralympicus.gr – Φεβρουάριος 2016

«Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι με στηρίζουν»

του Κώστα Βασιλείου

korokida-profil-660x330

Κατορθώνει να ασχολείται σε υψηλό επίπεδο με τρία διαφορετικά αθλήματα και θέτει στόχους για το μέλλον. Η κορυφαία Παραολυμπιονίκης Δήμητρα Κοροκίδα, μετά από μία άκρως επιτυχημένη χρονιά, προπονείται, αγωνίζεται και ονειρεύεται…

Σε ηλικία 10 ετών ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με τον αθλητισμό και ειδικότερα με τις Πολεμικές Τέχνες. Πως προέκυψε η συγκεκριμένη επιλογή;

Η επιλογή να ασχοληθώ με τις πολεμικές τέχνες σε αυτή την ηλικία ήταν εντελώς αυθόρμητη και τυχαία μπορεί να πει κανείς. Το βασικό ερέθισμα ήταν οι ταινίες με θέμα τις πολεμικές τέχνες που ήταν πολύ διαδεδομένες τη δεκαετία του ‘80 και οι οποίες με συνάρπαζαν. Κάποια στιγμή ζήτησα από τους γονείς μου να μάθω καράτε, αυτοί με πήγαν να δοκιμάσω Ταεκβοντό σε μια σχολή και από εκεί και πέρα όλα ήρθαν από μόνα τους και με απόλυτα φυσικό τρόπο για μένα. Η επιλογή αυτή αν και τυχαία θεωρώ ότι καθόρισε όχι μόνο την ζωή μου αλλά και την εξέλιξή μου ως άνθρωπο.

Το 2005, χρονιά ορόσημο μετά το ατύχημα που είχες, ιδρύεις τη δική σου σχολή Πολεμικών Τεχνών. Ποιο ήταν το κίνητρό σου;

Ήδη πριν το ατύχημα σκεφτόμουν να ιδρύσω τη δική μου σχολή με κίνητρο να μεταδώσω στα παιδιά τις αξίες των Κορεάτικων Πολεμικών Τεχνών. Το 2005, όταν δηλαδή συνέβη το ατύχημα, η ανάγκη να το κάνω πραγματικότητα έγινε περισσότερο επιτακτική. Το γεγονός ότι ήμουν καθήμενη σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο όχι μόνο δεν αποτέλεσε εμπόδιο αλλά έδωσε και μια μεγαλύτερη βαρύτητα στις έννοιες της πειθαρχίας και του σεβασμού.

Αποτελείς μία ξεχωριστή περίπτωση πρωταθλήτριας, καθώς κατορθώνεις να συνδυάζεις επιτυχώς 3 αθλήματα που δε σχετίζονται μεταξύ τους (Στίβος, Ποδηλασία, Πολεμικές Τέχνες). Πόσο δύσκολο είναι;

Είναι πολύ δύσκολο αλλά και ενδιαφέρον παράλληλα. Με τις πολεμικές τέχνες ασχολούμαι πλέον ως προπονήτρια και μετά από 30 χρόνια δεν το βλέπω ως άθλημα αλλά ως τρόπο ζωής. Τώρα ο στίβος και η ποδηλασία είναι όντως δυο εντελώς διαφορετικά αθλήματα που όμως μου δίνουν το κάθε ένα κάτι διαφορετικό που με κάνει να νιώθω καλά. Ο μεν στίβος μου δίνει τη δυνατότητα να αγωνίζομαι σε διοργανώσεις υψηλού επιπέδου και να φέρνω διακρίσεις για τη χώρα μου, η δε ποδηλασία με βοηθά να βελτιώνω την καρδιοαναπνευστική αντοχή μου και να αλλάζω παραστάσεις συμμετέχοντας σε αγώνες δρόμου ή ποδηλασίας σε ολόκληρη την Ελλάδα. Το γεγονός ότι με αυτά που κάνω νιώθω καλά και έχω καλή ψυχολογία με βοηθά να συνδυάζω τα παραπάνω με τρόπο που το ένα δεν επηρεάζει αρνητικά το άλλο αλλά αντίθετα το βοηθά.

Είσαι ικανοποιημένη από την στήριξη της Πολιτείας στους Έλληνες Παραολυμπιονίκες;

Με βάση τον αθλητικό νόμο τα προνόμια των Παραολυμπιονικών είναι η οικονομική επιβράβευση ανάλογα με τη διάκριση που θα επιτύχουν, η δυνατότητα εισαγωγής σε οποιοδήποτε ΑΕΙ χωρίς εξετάσεις και ο διορισμός στο Δημόσιο. Αυτή η στήριξη εμένα προσωπικά θα με ικανοποιούσε. Ο διορισμός στο Δημόσιο αν και μετά το μνημόνιο γίνεται με δυσκολία και αργούς ρυθμούς, το σημαντικό είναι ότι γίνεται και εξασφαλίζει σε κάποιους ανθρώπους που δεν μπορούν να δουλέψουν ένα μηνιαίο εισόδημα. Η οικονομική επιβράβευση είναι σημαντικό να υπάρχει γιατί οι περισσότεροι αθλητές με αναπηρία είτε δεν εργάζονται για να αφιερωθούν στην προετοιμασία τους, είτε πληρώνουν από μόνοι τους προπονητές και έξοδα συμμετοχής σε αγώνες στο εξωτερικό. Δυστυχώς η στήριξη της Πολιτείας στους αθλητές με αναπηρία, δηλαδή πριν γίνει κάποιος Παραολυμπιονίκης, περιορίζεται στην επιχορήγηση που λαμβάνει η Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία ΑμεΑ. Το ποσό αυτής της επιχορήγησης έχει μειωθεί σημαντικά, δεδομένης της γενικότερης οικονομικής κατάστασης και η ομοσπονδία κάνει μεγάλη προσπάθεια με τα χρήματα που διαθέτει να στέλνει διεθνείς αποστολές σε όλα τα Παραολυμπιακά αθλήματα. Κατά τη γνώμη μου αυτό που λείπει είναι η στήριξη της Πολιτείας στα Σωματεία ΑμεΑ τα οποία αν ήταν οικονομικά πιο εύρωστα θα μπορούσαν να παρέχουν στους αθλητές τους προπονητές και να καλύπτουν βασικά έξοδα μετακίνησης και ταξιδιών για αγώνες.

Το 2015 ήταν μία άκρως επιτυχημένη χρονιά για σένα, με πλήθος αθλητικών διακρίσεων και βραβεύσεων. Ποιοι είναι οι στόχοι σου για τη φετινή Παραολυμπιακή χρονιά;

Πραγματικά το 2015 ήταν αγωνιστικά η καλύτερη χρονιά μέχρι τώρα. Η κατάκτηση της πρώτης θέσης στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ και η αναγνώριση που ακολούθησε από τον κόσμο, μου έδωσε μεγάλη ικανοποίηση αλλά και δύναμη να συνεχίσω να βάζω στόχους. Για το 2016, που είναι Παραολυμπιακή χρονιά, απώτεροι στόχοι είναι αρχικά η συμμετοχή μου στην Παραολυμπιακή Ομάδα που θα ανακοινωθεί το καλοκαίρι και στη συνέχεια η κατάκτηση ενός Παραολυμπιακού μεταλλίου το Σεπτέμβριο στο Ρίο. Μέχρι να συμβεί αυτό θα λάβω μέρος σε έναν επίσημο διεθνή αγώνα μέσα Μαρτίου στο Ντουμπάι και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου τον Ιούνιο με σκοπό να πετύχω επιδόσεις που θα με κρατήσουν ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη.

Ποια είναι τα όνειρα σου για το μέλλον, τόσο σε αθλητικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο;

Μετά το Ρίο οι επόμενοι Παραολυμπιακοί Αγώνες είναι το 2020 στο Τόκυο. Θα ήθελα πολύ να λάβω μέρος σε αυτή την Παραολυμπιάδα γιατί γνωρίζοντας τι σημαίνει Ιαπωνία πιστεύω θα είναι κάτι μοναδικό. Ελπίζω να είμαι σε θέση για πολλά ακόμα χρόνια να ασχολούμαι με τον αθλητισμό και να βρίσκομαι κοντά στους μαθητές μου στη σχολή. Τώρα σε προσωπικό επίπεδο εύχομαι ο Θεός να με έχει καλά να μοιράζομαι με τον άνθρωπό μου όμορφες εμπειρίες με γαλήνη και ηρεμία.

Σε ποιους θα ήθελες να εκφράσεις τις ευχαριστίες σου και σε ποιους τα ενδεχόμενα παράπονά σου;

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με στηρίζουν και χαίρομαι γιατί είναι πολλοί. Πρώτα από όλα στην Αθηνά που είναι πάντα δίπλα μου, στους μαθητές μου στη σχολή, στους φίλους που έγιναν χορηγοί μου και στους χορηγούς μου που έγιναν φίλοι, σε όλους όσους γέμισαν τη σελίδα μου στο facebook με ευχές και όμορφα λόγια. Η αγάπη που μου δίνει ο κόσμος και οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά μου είναι αυτό που με κάνει να προσπαθώ περισσότερο και να βρίσκω το κουράγιο να συνεχίσω όταν όλα φαίνονται δύσκολα.

Τα παράπονά μου θα ήθελα να τα εκφράσω στην πολιτική ηγεσία και κάθε υπεύθυνο που με τις πράξεις ή παραλείψεις του έφτασε η χώρα μας σε αυτό το σημείο που βρίσκεται σήμερα. Για τα στάδια που ρημάζουν, για τους νέους που δεν έχουν ευκαιρίες και αναζητούν το μέλλον τους σε ξένες χώρες, για τη διαφθορά που υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει και για τόσα άλλα, μα κυρίως για έναν περήφανο λαό που προσβάλλεται και εξαθλιώνεται.


metrosport.gr – Νοέμβριος 2015

Κοροκίδα: «Σαν όνειρο, το ότι βρίσκομαι στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου»

του Μιχάλη Ιωαννίδη

12191

Το άσχημο παιχνίδι της μοίρας και η υπαιτιότητα ενός ανεύθυνου οδηγού, είχαν ως αποτέλεσμα να αλλάξει ριζικά η ζωή της. Ως αθλήτρια του Τάε Κβον Ντο τότε, αναγκάστηκε να κάνει ένα μεγάλο «restart» στη ζωή της και αποφάσισε να ασχοληθεί με τα Παραολυμπιακά αθλήματα.

Η Δήμητρα Κοροκίδα υπερβάλλοντας εαυτόν στον τελικό της σφαιροβολίας F53, κατέκτησε την 1η θέση με επίδοση 4.36μ. που αποτελεί νέο πανελλήνιο ρεκόρ, το δεύτερο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας στο Παγκόσμιο.

Η σπουδαία αυτή αθλήτρια και «μαχήτρια» της ζωής, «μίλησε» στο metrosport.gr, για την τεράστια επιτυχία που σημείωσε στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα ΑΜΕΑ στο Κατάρ.

«Νιώθω απίστευτη χαρά και ικανοποίηση. Πριν φύγουμε για Ντόχα πίστευα ότι το να κατακτήσω ένα μετάλλιο ήταν εφικτό, αρκεί να πετύχαινα μια καλή επίδοση. Τότε το χρυσό δεν το φανταζόμουν, για να είμαι ειλικρινής, καθώς υπήρχαν δύο αθλήτριες με αρκετά καλύτερες επιδόσεις. Στον αγώνα όμως όλα εξελίχθηκαν με ένα απίστευτο τρόπο. Αρχικά η τέταρτη βολή μου προσγειώθηκε στα 4.36μ (30εκ πάνω από το πανελλήνιο ρεκόρ που κατείχα από το καλοκαίρι) και οι ενστάσεις που έγιναν, πολύ σωστά και δίκαια κατά τη γνώμη μου στις δύο αθλήτριες που προπορεύονταν, τις έβγαλαν εκτός αγώνα και έφεραν εμένα στην πρώτη θέση!»

«Οι πιο χαρακτηριστικές εικόνες είναι αυτές από την απονομή του μεταλλίου! Ακόμα μου φαίνεται σαν όνειρο το ότι βρίσκομαι στο υψηλότερο σκαλί του βάθρου και βλέπω στην εξέδρα τους Έλληνες που ζουν και εργάζονται στο Κατάρ, να χαίρονται μαζί μου την επιτυχία μου. Τα μέλη της Ελληνικής αποστολής να δυσκολεύονται να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους από τη συγκίνηση και την Ελληνική σημαία να ανεμίζει υπό το άκουσμα του εθνικού μας ύμνου. Είχα πει σε μια συνέντευξη πριν φύγουμε, ότι το να φοράς το εθνόσημο είναι μεγάλη τιμή και ευθύνη. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πραγματικά υπερήφανη που είμαι Ελληνίδα!»

«Επόμενος στόχος είναι να πάρω μέρος σε 2-3 διεθνείς αγώνες στίβου, όπου θα προσπαθήσω να ανεβάσω τα μέτρα μου και να παραμείνω στις κορυφαίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης, στη σφαιροβολία. Το καλοκαίρι θα γίνει το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου στην Ιταλία και το Σεπτέμβριο οι Παρολυμπιακοί Αγώνες στη Βραζιλία. Ευελπιστώ να λάβω μέρος σε αυτές τις πολύ σημαντικές διοργανώσεις εκπροσωπώντας τη χώρα μας και να κατακτήσω και εκεί ένα μετάλλιο. Φιλοδοξία μου είναι να μπορώ να ασχολούμαι για πολλά χρόνια ακόμα με τον αθλητισμό και με την προσπάθειά μου να εμπνέω τους ανθρώπους γύρω μου, να κάνουν αυτό που αγαπούν.»


SPORTSFEED.gr – Οκτώβριος 2015

Τίμια, στην κορυφή του κόσμου η Κοροκίδα!

του Αριστομένη Νικολόπουλου

Το δεύτερο χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ΑμεΑ που διεξάγεται στην Ντόχα του Κατάρ, κατέκτησε η ελληνική αποστολή, με την Δήμητρα Κοροκίδα να κάνει πανελλήνιο ρεκόρ στη σφαίρα κατηγορίας F53 και να κερδίζει και τις παρατυπίες των αντίπαλων αθλητριών!

H Ελληνίδα πρωταθλήτρια είχε καλύτερη βολή στα 4.36μ. και με αυτήν την επίδοση που είναι η κορυφαία όλων των εποχών στην Ελλάδα, αρχικά κατέλαβε την 3η θέση. Όμως ακολούθησε σωρεία ενστάσεων από αθλήτριες που βρέθηκαν εκτός μεταλλίων, για παρατυπίες στις βολές των Σβιτλάνα Στέτσιουκ (Ουκρανία) και Φατεμά Ντέντχαμ (Μπαχρέιν) οι οποίες κατέλαβαν αρχικά την 1η και 2η θέση. Η IPC δέχθηκε τις ενστάσεις και ακύρωσε τις δύο αθλήτριες (που όντως ήταν παράτυπες) και έτσι το χρυσό μετάλλιο κατέληξε στην Κοροκίδα.

DSC_01821-e1445952838500

Η Ελληνίδα σφαιροβόλος ήταν εντυπωσιακή καθ` όλη τη διάρκεια του αγώνα της. Αν και περίμενε υπομονετικά -σε θερμοκρασία που ξεπερνούσε τους 37 βαθμούς Κελσίου στις 10 το πρωί- να έρθει η σειρά της, δεδομένου ότι αγωνιζόταν 7η και τελευταία, απέδειξε ότι είναι μαχήτρια! Κατέρριψε συνολικά τρεις φορές το δικό της πανελλήνιο ρεκόρ, φτάνοντας στην κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, του δεύτερου για τα ελληνικά χρώματα σε αυτήν τη διοργάνωση. Το προηγούμενο πανελλήνιο ρεκόρ ήταν 4.06μ., επίδοση που συνέτριψε στην πρώτη κιόλας προσπάθεια η οποία μετρήθηκε 4.21μ. Η δεύτερη βολή ήταν 4.20μ., για να έρθουν στη συνέχεια δύο μεγάλες βολές στα 4.25μ. και 4.36μ.
Την ίδια ώρα, στην διπλανή βαλβίδα, ο Μιλτιάδης Κυριακίδης υπερέβαλε εαυτόν στην σφαιροβολία κατηγορίας F44 και κατακτούσε την 5η θέση με επίδοση 14 μέτρα 45 εκατοστά. Οι υπόλοιπες έγκυρες προσπάθειες του Κυριακίδη ήταν 12.60μ. και 13.89μ.